بخش ۲۵۹ - شعله در آغوش دارد عشق بی پروای من

هوش مصنوعی: عشق بی‌پروا و بی‌احتیاط من مانند شعله‌ای است که در آغوش خود نگه داشته، و از عمق تفکر و حکمت من هیچ آتش و شعله‌ای برنخیزد.

هوش مصنوعی: زمانی که همه چیز به پایان برسد، قیس که در عشق خود بسیار نازنینی و حساس است، بی‌نهایت نیازمند می‌شود. او در دنیای خود، لیلی را می‌نامد و دچار اشتیاق و آرزو می‌گردد.

هوش مصنوعی: برای ورود به آستان تو، از هند آورده‌ام سجده‌ای از شوق که چهره‌ام را از شدت احساس، به رنگ خون درآورده است.

هوش مصنوعی: به تیغی که در دست این کافر قدیمی است نگاه کن، در حالی که در جهان شور و غوغایی برپا شده است.

هوش مصنوعی: یک چرخشی لازم است تا آسمان از دل روزگار دیشب من، نقابی برای فردای من بسازد.

هوش مصنوعی: از آسمان ثروت و عظمت تو، جهانی پرنعمت به من رسیده است، ولی با این حال، کاش که من هم از نور حضور تو در وادی سینا بهره‌مند می‌شدم.

هوش مصنوعی: من با خدا به طور پنهانی صحبت می‌کنم، ولی با تو به طور روشن و آشکار سخن می‌گویم، ای پیامبر خدا؛ خداوند پنهان است و تو برای من واضح و مشخصی.