بخش ۲۲۸ - خوش آنکه رخت خرد را به شعله‌ای می سوخت

هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که عقل و خردش را با عشق و شور زندگی می‌سوزاند، مانند لاله‌ای که از آتش، گوهری ارزشمند به دست می‌آورد.

هوش مصنوعی: از می و باده لذت ببر و چهره‌ات را همچون گلستان زیبا کن. بهار به صوفیان آموخت که چگونه خرقه و لباس خود را به زیبایی بفروشند.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر نداشتن چیزی که فقیه حرم از آن بی بهره است، می تپد. چون پیر میکده به خاطر یک حکم، جامی را نمی فروشد.

هوش مصنوعی: به ارزش و اهمیت شعر من نپردازید، چرا که از صدای بی‌اثر من نشأت می‌گیرد. از قدرت نغمه‌ها می‌توان به کامیابی سکندر رسید، اما من خود از سوختن آن نغمه‌ها رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: ای نسیم، سلام ما را به باغ ویمر برسان، چرا که نگاه تیزبینان به خاک آن سرزمین روشنی بخشیده است.