بخش ۴ - حکایت

هوش مصنوعی: روزی فردی عالمانه داستانی را برایم تعریف کرد که درباره شیخی به نام بوسعید بود.

هوش مصنوعی: در جست و جوی گردش و تفریح، با چند نفر از شاگردانش به بیرون رفت و به طور ناگهانی از روی سرنوشت به جایی رسید که بر روی آسیایی قرار داشت.

هوش مصنوعی: در حیرت و شگفتی بود از آن سرگشتگی که با وجود تیزی و شدت، به آرامی پیش می‌رفت.

هوش مصنوعی: شخصی با شاگردانش سخن گفت و رازی را فاش کرد. او گفت که این سنگ، از دل خودش سخن می‌گوید.

هوش مصنوعی: چرا برای یک دانه این همه دام پهن کرده‌اند؟ مانند او، این همه داستان و افسانه برای چه هستند؟

هوش مصنوعی: با وجود تمام سردرگمی‌ها و ناپایداری‌ها، نهایتاً تلاش می‌کنم با دقت و آرامش، آنچه را که به دست آورده‌ام، به جلو ببرم، هرچند که ممکن است در ظاهر، کار سخت و دشواری به نظر برسد.

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است از محبوبم غمگین باشم، اما این باعث نمی‌شود که روح من در کارهای خودم سبک و آزاد نباشد.

هوش مصنوعی: ای دل سنگین، آرام بگیر و برای جوانمردان نادانی نکن.

هوش مصنوعی: در مسیر دین، همیشه به کم‌کاری و کم‌زنی توجه کن، زیرا در اصول و یقین، کمتر از همه چیز، مطمئن‌تر و صادق‌تر خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر از راه کاملان باخبری، باید خود را به حداقل برسانی و کمتر از چیزی که هستی شوی، ای پسر.

هوش مصنوعی: اگر تو با عملکرد خود کار نادرستی انجام دهی، حتی اگر سال‌ها عبادت کنی، این عبادت به سود تو نخواهد بود.

هوش مصنوعی: بی‌نیازی نمی‌تواند تحمل کند، تو توانایی تحمل این آتش را نداری، مانند عودی که مناسب این آتش نیست.

هوش مصنوعی: تو نباید از بی‌حالی و درون‌گرایی خود احساس ناامیدی کنی، زیرا به تو دلیلی برای رهایی و آرامش داده می‌شود.