بخش ۱۴ - در فسون‌سازی شه‌زاده به معلم به جهت دلداری درویش

هوش مصنوعی: وقتی شاه به گدا نگاه می‌کرد، محبت او در دل شاه تأثیر می‌گذاشت.

هوش مصنوعی: او خواست که در کنار خود شخصی را بخواند و به درویش گفت که پیش من بیاید.

هوش مصنوعی: هیچ کس جز من نمی‌تواند داستان او را بنویسد و هیچ کس دیگری هم نمی‌تواند ورق‌های او را ورق بزند.

هوش مصنوعی: هر کس که به حرف او توجه کند و به آن گوش کند، خود او نیز از دایره‌ی کنترل خارج خواهد شد.

هوش مصنوعی: هر کس بر سرنوشت او تأثیر بگذارد، قدرت من مانند قلمی در دست او خواهد بود.

هوش مصنوعی: پس از این گفت‌وگو، او شعر را برای دوستانش خواند و به نزد آنها رفت تا آنها نیز این شعر را بشنوند.

هوش مصنوعی: وقتی که عاشق برای یادگیری شروع به صحبت کرد، از شدت شوق و هیجان خود را گم کرد و مست و بی‌تاب شد.

هوش مصنوعی: دال در حال گفتگو بود و الف به دنبال کلمه‌ای بود که هم راست و هم کج را شامل شود و در کنار او باشد.

هوش مصنوعی: پادشاه از آن موضوع کوچک ناراحت نمی‌شد و به آرامی به او نکته‌هایی را یادآوری می‌کرد.

هوش مصنوعی: پادشاه باید دوستی از گروه درویشان داشته باشد تا از او راه و روش زندگی و دانش بیاموزد.

هوش مصنوعی: پادشاهان به ویژه کسانی که در دین و مذهب نقش دارند، هم ظاهری دارند و هم باطنی.

هوش مصنوعی: تاسف بر دل‌های سنگی این کافران که مشکلات و مصائب بزرگی برای دل‌ها ایجاد می‌کنند، ای دل بیچاره!

هوش مصنوعی: هر وقت که آشوبی ایجاد می‌شود، بی‌دلیل خون عاشقانی را می‌ریزند.

هوش مصنوعی: هر لحظه بر اثر دلایل بی‌مورد، به روشن کردن آتش برمی‌خیزند و بی‌دلان را می‌سوزانند.

هوش مصنوعی: مردان بزرگ و دلیر در میدان زندگی، موانع و چالش‌هایی برای عقل و ایمان انسان‌ها به وجود می‌آورند.