شمارهٔ ۷۸

هوش مصنوعی: من در عشق تو تنها یک جسم و روح هستم که پوستم بر استخوانم کشیده شده است.

هوش مصنوعی: تنها چیزی که نصیب من شده، گریه و اندوه است و هیچ پشتیبان یا نشانی در زندگی‌ام ندارم.

هوش مصنوعی: تنم به یاد مشکلاتی که کشیده‌ام رنج می‌برد و دلم از غم و آشنایی با دردها و غصه‌ها پر است.

هوش مصنوعی: نگران نباش از عکسی که می‌بیند، تو را درک نمی‌کند. بر جوانی چون من هیچ رحم و رأفتی نمی‌کنی.

هوش مصنوعی: در تمام دنیا سفر کردم و کسی را مثل تو که دارای کمی وفا باشد پیدا نکردم.

هوش مصنوعی: سبکی از دستم رفته است و امیدوارم که بار دیگر مرا به یاد آوری و به یادم بیاوری.

هوش مصنوعی: ای پسر، زبان تو تلخ و تند است، اما گفتارت مانند کلام حسن شیرین و دلنشین است.

هوش مصنوعی: حیرت‌آور نیست که من از بخت بد به تلخی زبانی دچار شوم در این دهان شیرین.