قطعه شمارهٔ ۱۵

بر سر بازار عاشقان بانگ می‌زنند که ای ساکنان کوی رندی بشنوید

که چند روزی است که دختر رز را گم‌کرده‌ایم رفته تا خود را پنهان کند بیایید بیایید

جامه و لباسی سرخ‌رنگ پوشیده و نیم‌تاجی از حباب (درخشان) بر سر دارد عقل و دانش ما را دزدیده پس هیچکس از او در امان نیست.

هرکسی آن تلخ‌وش را به‌من بیاورد جان شیرینم را به او تقدیم می‌کنم؛ ور بوُد پوشیده و پنهان به دوزخ در روید

دختری تند و بدخوست و گلرنگ و مست است؛ اگر او را بیابید به سوی خانه حافظ ببرید.