قطعه شمارهٔ ۱۴

به زندگی و خواستهٔ اندکِ گیتی دل درمبند زیرا تاکنون هیچکس، از این جهان راستی و درست‌‌پیمانی ندیده است.

کسی از خوشی‌های جهان، بدون درد و زخم، بهره‌ نبرده و کسی از جهان، بی‌خار و آسیب، میوه‌ نچیده‌است.

روزگار هر از چندگاهی چراغِ بختی را برمی‌افروزد و آنگاه که سراسر فروزان گشت، آن را به بادی فرومی‌نشاند.

ساده بگویم، اگر خوب بنگری می‌بینی که هرکس به جهان دل بست، سرگرمِ دشمن‌پروردن بود.

«شاه جنگجو»، آن فرمانروای کشورگشای که از شمشیرش خون می‌چکید(«شاه غازی» باژنامی است امیر مبارزالدین محمد را که در روزگارِ حافظ پادشاهی می‌کرد)

و گاهی با یک تازش، لشکری را شکست می‌داد و گاهی با یک فریاد، میانهٔ لشکر را از هم می‌درید،

آنگاه که شیر در بیابان نام او را می‌شنید، از ترس، ناخن‌هایش می‌ریخت،

سروران را بیهوده به زندان می‌افکند و مهتران را بی‌دریغ گردن می‌زد،

به‌فرجام، آنگاه که همه جا، از شیراز و تبریز و عراق و ...، را فروگرفت، گاهِ نابودی او فرارسید.

 فرزند نور چشمی‌اش (شاه شجاع) چشمش را داغ نهاد و او را کور کرد. (جهان‌بین در پارهٔ نخست : چشم / جهان‌بین در پارهٔ دوم : بینا و جهان‌بیننده)