غزل شمارهٔ ۹۷

تو از همه زیبایان این سرزمین زیباتر و سَرتر هستی؛ شایسته‌است که تاجدار و شاه آنها باشی و همه به‌تو باج بپردازند.

دو چشم بی‌رحم و بی‌پروای تو ختا و حبش را برهم زده (ختا و حبش یعنی نهایت سپیدی و نهایت سیاهی) و چین و ماچین و هند و تا سرزمین‌های دوردست به چین زلف بلند و سیاه تو خراج می‌پردازند. (هند در اینجا اشاره است به سیاهی زلف)

روی سپید تو همچون خورشید است و سیاهی زلف تو همچون شب تاریک.

دهان شیرین و خوش تو آب حیات روان کرده است و لب همچون قند تو رونق نبات مصر را از بازار برده است.

از این بیماری‌، شفا نخواهم یافت زیرا ای عزیز، داروی درد دلم از تو نمی‌رسد. (منظور نبات و قند است در بیت قبل)

چرا جان و دل من را با بی‌رحمی و سنگدلی می‌شکنی؟ دل مرا که همچون شیشه‌، نازک است.

لب تو آب زندگانی است و دهان تو چشمه زندگی؛ قد تو همچون سرو خوش‌اندام و کمر باریک تو همچون مو‌؛ و سینه و گردن روشن تو مثل عاج فیل.

ای شاه خوبان، در دل حافظ هوس و هوای تو افتاد؛ ای کاش او کمترین خاک درِ تو بود. (کاج‌: کاش)