غزل شمارهٔ ۸۵

هوش مصنوعی: ما هرگز از لب‌های شیرین او جرعه‌ای ننوشیدیم و وقتی که او رفت، نتوانستیم چهره‌اش را به‌خوبی ببینیم و دیگر نیز به یادش نخواهیم بود.

هوش مصنوعی: او به نظر می‌رسید که از گفت‌وگوهای ما خسته شده و در نهایت به سفرش ادامه داد و ما نتوانستیم به او برسیم.

هوش مصنوعی: ما آنقدر فاتحه و دعا خواندیم که به یاد آوردن آنها هم برایمان سخت شده است؛ به دنبال آن سوره اخلاص را نیز بر زبان راندیم و سپس از همه چیز گذشتیم.

هوش مصنوعی: به ما ناز و کرشمه کردند و وعده دادند که یک بار از کنار ما بگذری، اما حالا دیدی که در نهایت با همین ناز و کرشمه‌ها از پیش ما رفتی.

هوش مصنوعی: در زیباگردی و خوشحالی در میان زیبایی و لطافت می‌گذرانیدم، اما در باغ وصال او از شادکامی بازماندم و از آنجا دور شدم.

هوش مصنوعی: ما مانند حافظ تمام شب گریه و زاری کردیم و افسوس که نتوانستیم به وداعش برسیم و او رفت.