غزل شمارهٔ ۶۸

ماه من (دلبر من) فقط یک هفته است که رفته اما به چشمم سالی گذشت (معنای دوم: این ماه این هفته تمام شد و به نظرم رسید که این یک ماه یک سال طول کشید). تو چه می‌دانی که حال دوری از یار چه حالی است؟

رُخش چنان لطیف و زلال و پاک بود که مردمک دیده، تصویر خود را در آن دید و پنداشت که خالی مشکین و سیاه بر رخ او دیده است.

آنقدر بچه است که هنوز از دهنش شیر می‌چکد اگر چه به قدر یک قاتل حرفه‌ای در کار دلبری حرفه‌ای است.

ای که در کل شهر به بذل و بخشش مشهوری، چرا در حق غریبان کوتاهی می‌کنی؟

هرچه از «گوهر یگانه» شنیدم (شک داشتم) تا آنکه دهان تو را دیدم و پس از آن برایم تردیدی در وجود آن باقی نماند.

مژده دادند که می‌خواهی سری به ما بزنی. از این تصمیم خوبت پشیمان نشو که خوش‌یمن است.

 بار غم سخت جدایی تورا چگونه به دوش بکشم؟؟ منی که تنم همچون نی از ناله، ناتوان و خسته هست.