غزل شمارهٔ ۴۷۴

عزیزم من عاشق تو هستم و می‌دانم که تو هم این مطلب را می دانی؛ زیرا تو هم آنچه را که دیدنی نیست، می‌بینی و هم آنچه را که نوشته نشده است، می‌خوانی.

سرزنشگر، از آنچه میان عاشق و معشوق می گذرد، چه می فهمد!؟ شخص نابینا، هیچ چیز، خصوصا اسرار پنهانی را نمی بیند.

موی خود را در هم بریز و [با این کار] صوفی را به پایکوبی و رقص بیاور تا [در اثر رقص] از هر تکه لباسش هزاران بت بیرون بیاندازی.

باز شدن گره زندگی مشتاقانت، وابسته به ابروی دلبند توست؛ تو را به خدا، یک لحظه بنشین و گره از ابروی خود باز کن [و با این کار، گره از زندگی مشتاقانت بگشا]

فرشتگان به هنگام سجده بر آدم، زمین بوسی تو را نیت کردند[و به انگیزه زمین بوسی تو، بر او سجده کردند]؛ زیرا در زیبایی تو، ظرافت‌های فرا انسانی مشاهده کردند.

خدایا روشنایی بخش چشم ما عاشقان، نسیم موی معشوق است؛ بنابراین، نگران پریشانی حاصل از عشق، نیستیم.

حیف از لحظاتی که به جای لذت خلوت شبانه با معشوق، به خواب گذشت؛ ای دل، تو جز وقتی که فرصتها را از دست بدهی و درمانده شوی، قدر آنها را نمی دانی.

از همراهان زندگی، ملول و ناراحت بودن، منطقی و هوشمندانه نیست؛ دشواری زندگی را به امید روزهای آسانی، تحمل کن.

حافظ مراقب باش که خیال موی معشوق، موجب فریبت می شود؛ و مراقب باش که سراغ آینده ناممکن نروی.