غزل شمارهٔ ۴۷۳

هوش مصنوعی: زمان را به خوبی و به قدر کافی استفاده کن، زیرا هر لحظه از زندگی‌ات مهم است و با ارزش. سعی کن از این لحظات بهره‌برداری کنی تا ارزش آن را درک کنی.

هوش مصنوعی: زندگی انسان به ما فرصتی می‌دهد، بنابراین تلاش کن تا از آن لذت ببری و خوشی‌های زندگی را به دست آوری.

هوش مصنوعی: اگر من از اینجا بروم، باغبان، امیدوارم که هیچ درخت دیگری جز دوست من در این مکان نروی.

هوش مصنوعی: زاهدی که از لذت‌های دنیا پشیمان شده است، به خاطر عشق به شراب دچار دردسر خواهد شد. پس ای عاقل! به کارهایی نپرداز که بعداً احساس پشیمانی کنی.

هوش مصنوعی: محتسب (نگهبان اخلاق) نمی‌داند که صوفی چه اندازه می‌تواند به عشق و شور و شوقی که در دل دارد، شبیه به نگین‌های قیمتی باشد.

هوش مصنوعی: با دعا و نیایش افرادی که در شب بیدارند و از خداوند کمک می‌خواهند، تو نمی‌توانی به راحتی بر کسی که شیرینی طعم شفای الهی را چشیده است، برتری پیدا کنی؛ چرا که در سایه یک نام مقدس، شالوده و اصل وجود او، مانند انگشتری که به سلیمان تعلق دارد، استوار است.

هوش مصنوعی: به عشق و دل‌باختگی توجه کن و از غم و اندوه رها شو، چرا که این همه سختی و تلاش در این دنیای گذرا ارزش ندارد.

هوش مصنوعی: یوسف عزیزم رفته و من با دیدن غم او حال پیر کنعان را می‌بینم و از این وضعیت شگفت‌زده‌ام. ای برادران، رحم کنید!

هوش مصنوعی: حرف زدن از رندی و زندگی آزاد در حضور زاهد کار درستی نیست، چون نمی‌توان در حضور کسی که شناخت کافی ندارد، به درد دل‌های پنهانی پرداخت.

هوش مصنوعی: تو به سرعت می‌روی و پلک‌هایت مانند تیغه‌ای تیز، قلب‌ها را می‌شکافد و خون به زمین می‌ریزد. ای محبوب، نگرانم که به ناگاه از نظرم محو شوی.

هوش مصنوعی: دل از تیر نگاه تو دردمند بود، اما ابروی کمانی تو چنان زیبایی دارد که توجه‌ام را به خود جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: ای دلنواز، با نیکی و محبت، دل شیدای حافظ را جمع و جور کن، زیرا گیسوی تو همچون تنگنایی است که دل‌های پریشان را در خود می‌فشرد.

هوش مصنوعی: اگر تو از ما بی‌خبر و غافل هستی، ای دل سنگین‌ات، می‌خواهم حال خود را برای آصف ثانی بگویم.