غزل شمارهٔ ۴۷۰

سینه سرشار از درد و غم است، ای کاش مرهم و دارویی وجود داشت. دل از شدت تنهایی و بی­ کسی به ستوه درآمد به خاطر خدا همدم و هم­ نفسی را نشان دهید.

چه کسی از این روزگار زودگذر و ناپایدار انتظار آسایش دارد؟ ای ساقی جام شرابی به من ببخش تا لحظه ­ای در پرتو مستی به آرامش برسم.(نکته: حضرت خواجه اوضاع زمانه را چنان نابسامان می­ بیند که گویی تنها با مستی و عدم فکر کردن می ­توان به آرامش رسید.)

به انسان دانا و زیرکی گفتم به این اوضاع و احوال نگاه کن! با خنده­­ی تلخی گفت: چه روزگار دشواری، شگفت کاری، و عجب دنیای نابسامان و درهمی!صعب: دشوار.بوالعجب: شگفت انگیز

صبر و شکیبایی که در راه آن معشوق زیبارو انجام می­دهم همچون چاهی است که مرا اسیر خود ساخته است، شاه ترکان (شاه زیبارویان، امیر تیمور، افراسیاب)نسبت به حال ما بی­ تفاوت است، کجاست رستمی تا ما را نجات بخشد.

در راه زندگی عاشقانه امنیت و آسودگی بلا و مصیبت است، امیدوارم آن دلی که با داشتن درد تو به دنبال مرهم می­ گردد زخم گردد.(نکته: نکته جالب توجه و رندانه در این بیت این است که با توجه به اعتقاد حافظ که امن و آسایش را برای عشق مصیبت می­ داند در مصراع دوم دلی که به دنبال درمان عشق می گردد را زخمی می­ خواهد؛ به بیانی دیگر دعا می­ کند که دلی که عاشق شده است هر لحظه عاشق­ تر و دردمندتر گردد.)

نه صاحبان ناز و کام نه انسان های بی تجربه و بی غم،هرگز نمی‌توانند وارد محله ی رندی شوند تنها سالکانی که آشوب و غوغا در جهان به پا می‌کنند و دنیا را به آشوب میکشانند می‌توانند وارد چنین کوی و برزنی شوند (ناگفته نماند که به آشوب کشیدن دنیا در معنای مثبت آن منظور حافظ است مثل مولانا یا خود حافظ که شور و غوغایی با مفاهیم خود در دنیا به پا کرده اند )

در این عالم خاک انسان واقعی پیدا نمی­شود باید جهان دیگری ساخت و دوباره انسان دیگری آفرید.(نکته: شاید بتوان بین آدم و خاک هم ارتباط معنایی پیدا کرد. با توجه به ساخته شدن آدم از خاک بنابر آیات قرآن.)

برخیز تا به آن زیباروی سمرقندی دل دهیم و عاشق او شویم زیرا از نسیم خوش او، بوی زندگی بخش جوی مولیان به مشام می­رسد.

در برابر بی­ نیازی عشق، گریه حافظ هیچ ارزش و اعتباری ندارد؛ زیرا تمام دریاهای عالم در برابر دریای عشق، به اندازه قطره شبنمی هم، ارزش و اعتبار ندارد.