غزل شمارهٔ ۴۴۴

هوش مصنوعی: شهری است پر از انسان‌های با ذوق و زیبا، و از هر سو اشخاصی دوست‌داشتنی دیده می‌شوند! اگر در این فضا کاری برای عشق انجام می‌دهید، بس نیکوست.

هوش مصنوعی: چشم آسمان چنین جوانی را نمی‌بیند که در دست کسی نیفتد، و همچنین هیچ نگاری به این زیبایی پیدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: هرگز نباید جسمی که از روح تشکیل شده، تحت تأثیر و آلودگی دنیوی قرار بگیرد. نباید اجازه دهیم که این موجودات مادی بر وجود او تأثیری منفی بگذارند.

هوش مصنوعی: وقتی که من کسی را که در دلش شکسته است، از خود دور می‌کنی، چرا این کار را می‌کنی؟ آیا انتظاراتت از او کم است یا فقط در پی فاصله گرفتن هستی؟

هوش مصنوعی: شراب خالصی وجود دارد، آن را در لحظات خوش ببر، چون سال آینده ممکن است فرصتی برای شادمانی نداشته باشی.

هوش مصنوعی: در باغ دوستان، هر یک از آنها مانند لاله و گل هستند و هر کدام جامی در دست دارند که به یاد چهره محبوبشان سر می‌کشند.

هوش مصنوعی: زمانی که این مشکل را حل کنم و این راز را افشا کنم، دردی عمیق و کار دشواری را تجربه خواهم کرد.

هوش مصنوعی: هر رشته از موی حافظ در دست زلف معشوقی است که نمی‌توان در چنین جایی آرامش یافت.