غزل شمارهٔ ۴۳۵

با مدعیان؛ از عشق و رازهای آن صحبت نکنید، تا به خاطر خودخواهی و خودپرستی خود از عشق دور بمانند.

عاشق شو، چون اگر عاشق نشوی، روزی خواهد رسید که کار دنیا به پایان می‌رسد و پیش از کشف هدف و مقصود زندگی‌ات بدون اینکه متوجه شوی، از جهان می‌روی.

دیروز آن بت در جمع مغان، چه زیبا گفت: «با کافران چه کار داری اگر بتی را نمی‌پرستی؟»

ای سلطان من، ترا به خدا سوگند می‌دهم [رحمی کن]، آخر زلف سیاه تو ما (بتان/داشته‌ها) را شکست!  تا کی باید شب فراق تو (زلف سیاه، سیاهی) به داشته‌های پندارگونهٔ ما بتازد؟

آنجایی که چشم تو، بدون استفاده از کلام، رموز هستی را به ما می‌گوید، چگونه می‌توان در گوشه‌ای خود را پنهان کرد تا در امنیت بود؟

سلطان من، در مراقبه/رویا  دیده بودم، همان روز که [با نگاه به چشمانم] فتنه برانگیختی، سرکشی خواهی کرد و با ما همنشین نخواهی شد. 

عشق تو حافظ را به دست طوفان خواهد سپرد. حافظا فکر می‌کنی که از این کشاکش می‌توانی بمانند برق بجهی؟