غزل شمارهٔ ۴۳۳

هوش مصنوعی: ای کسی که با خط مشکی‌ات بر روی ماه پرده‌ای کشیدی، به ما لطف کردی و سایه‌ای بر خورشید افکندی.

هوش مصنوعی: در مورد زیبایی و جذابیت چهره‌ات، نمی‌دانیم که سرنوشت با ما چه خواهد کرد. در حال حاضر، با ترفند و نیرنگ، تصویری زیبا بر روی آب ایجاد کرده‌ای.

شاد باش که از تمام خوبرویان خلخی، زیباتر هستی؛ جام کیخسروی بر دست بگیر که افراسیاب را شکست‌دادی.

هوش مصنوعی: هر کسی که با زیبایی صورت تو آشنا شد، به عشق تو دل باخت و این امر باعث شد پروانه‌ای که به دور شمع می‌چرخید، در اضطراب و دو دلی بیفتد.

هوش مصنوعی: عشق تو را در دل خالی و ویران ما قرار دادی و سایه خوشبختی‌ات را بر این مکان خراب انداختی.

هوش مصنوعی: هرگز به آب آن چهره زیبا نزدیک نشو که شیران را از آن تشنه کرده و دشمنان را در آب غرق کرده است.

هوش مصنوعی: تو خواب بینندگان را می‌پوشانی و سپس با خیال‌پردازی‌ات، اتهامی به شب‌زنده‌داران می‌زنی که خواب را بر آن‌ها غالب می‌کنی.

هوش مصنوعی: چهره‌ات را بلند کردی و از زیبایی‌ات یک نگاه به دیگران کردی، و با حیا، فرشتگان و زیبارویان را در پوشش و حجاب قرار دادی.

هوش مصنوعی: از جام عالم بنوش و به تماشای زیبایی‌های آن بپرداز، چون بر تخت جمشید، حقیقت را از پس پرده‌ای که بر چهره‌اش بود، کنار زده‌ای.

هوش مصنوعی: چشم‌های seductive و دلربای و زیبای نرگس و همچنین عشق به شراب، حافظ را که عاشق خلوت و تنهایی است، در دام خوشی و نوشیدن شراب انداختی.

هوش مصنوعی: برای به دام انداختن دل من، زنجیری از موهایت را به گردنم انداختی، مانند کمندی که خسرو بر گردن شکارش می‌اندازد.

هوش مصنوعی: داور با بزرگی و شکوه، تو که تاج افتخار را به احترام بر خاک گذاشتی.

هوش مصنوعی: یاری دین شاه یحیی، کسی که دشمنان پادشاهی را با شمشیرش مانند آتش در آب خنثی کرد.