غزل شمارهٔ ۴۳۱

هوش مصنوعی: من لب‌هایش را می‌بوسم و در عمیق می‌کشم. انگار که شرابی از زندگی به دست آورده‌ام.

: نه می‌توانم رازهای خود را با کسی در میان بگذارم و نه می‌توانم ببینم او کسی را ملاقات میکند .

هوش مصنوعی: او لبانش را می‌بوسد و احساس شوق و لذت می‌کند، وقتی اسبش را می‌بیند، همچون گل از شادی می‌شکفد.

هوش مصنوعی: به تو جام می بده و دیگر به یاد جم نیفت، چرا که نوشیدنی می‌داند که جم کی بوده و چه زمانی وجود داشته است.

مصرع دوم‌: تار و سیم چنگ را بزن و بخراش، تا از آن به جوش و خروش بیایم.

هوش مصنوعی: گل از تنهایی و دوری به باغ آورده می‌شود و فضای زهد را همانند غنچه‌ای تازه و زیبا آماده می‌کند.

هوش مصنوعی: چشمانش را مانند کسی که مست و مدهوش است، بی‌خود نکن. ای ساقی، به یاد زیبایی لبهایش، می بده.

هوش مصنوعی: روح خود را از آن قالب جدا نکن که خونش در رگ و پی وجود دارد.

هوش مصنوعی: ای حافظ، زبان تو را سرزنش کن و لحظه‌ای به سخنان بی‌زبانان گوش بده تا مثل نی درک و احساس آنها را دریابی.