غزل شمارهٔ ۴۱۵

هوش مصنوعی: ای پیام‌آور راستین، به ما از حال و احوال یارمان بگو و هم چنین به بلبل داستان‌سرا از سرگذشت گل اطلاع بده.

هوش مصنوعی: ما دوستانی نزدیک در محفل انس و صمیمیت هستیم، نگران نباش و با یار آشنای خود صحبت‌های صمیمی و آشنا را به زبان بیاور.

هوش مصنوعی: زن با کجای گیسوان مشکین خود، بر هم می‌زد، با ما چه کار داشت؟ برای خدا بگو.

هرکسی که بگوید "خاک در دوست مانند توتیا سرمه‌ایست بر چشم"، به او بگو "این سخن را بر اساس دیده‌ها و تجربیات ما بگو".

هوش مصنوعی: کسی که ما را از رفتن به میخانه منع می‌کند، بهتر است در حضور استاد من این حرف را بزند.

هوش مصنوعی: اگر روزی بر در خانه‌ات کسی دیگر گذر کند، بعد از اینکه خدمتش را انجام دادی و دعای خیر برایش کردی، به او بگو.

هوش مصنوعی: هرچند که ما افراد بدی هستیم، ولی تو نباید ما را به این صورت قضاوت کنی. از تو می‌خواهم که داستان گناه و شرافتمندانه‌ی ما را بشنوی و در نظر بگیری.

هوش مصنوعی: برای این مردم ناتوان، نامهٔ آن بزرگوار را بخوان و داستان آن پادشاه را برای این گدای بی‌نوا روایت کن.

هوش مصنوعی: جان‌ها وقتی به زلف محبوب گرفتار می‌شوند، به زمین می‌افتند. اما بر آن غریبی که در این میان است، چه می‌گذرد؟ ای نسیم، آن را برای ما بگو.

هوش مصنوعی: قصهٔ بزرگان علم و معرفت بسیار الهام‌بخش و روح‌نواز است. به آن‌ها رجوع کن و از رازهایشان بپرس، تا داستانی جدید از آن‌ها بشنوی.

هوش مصنوعی: اگر به محفل محبوب راهت دهند، از شراب بنوش و برای خدا از زرق و برق و نشان‌های فریبنده دنیا بگذر.