غزل شمارهٔ ۴۱۲

از دست آن محبوبی که ابرویی همچون کمان دارد، چشمانم اشک خونین می‌بارد؛ مردم دنیا نیز از دست آن چشم و ابرو بلاهای بسیاری خواهند دید.

من بنده‌ی چشم آن زیبارویی هستم که در خواب ناز مستی، چهره‌ای چون باغ پر نقش و نگار دارد و ابرویی همچون سایبانی سیاه که بر روی آن باغ قرار گرفته است.

به سبب این غصه تنم همچون ماه خمیده و نحیف شد، که با وجود ابروی هلالی یار من، ماه چگونه جرات می‌کند که از طاق آسمان ابرو نشان دهد و جلوه‌گری کند؟

رقیبان و نگهبانان یار بی‌خبرند که از چشم و پیشانی معشوق هر لحظه هزاران گونه پیغام به ما می‌رسد و ابرو همچون پرده‌داری در این میان است.

پیشانی معشوق برای روح و جان گوشه‌نشینان مانند گل‌زاری شگفت و زیباست که در کنار صورت سفید همچون سمن‌زارش، ابروان کمانی زیبای او در حال خرامیدن و عشوه‌گری هستند.

بعد از دیدن زیبایی معشوق من، دیگر هیچ‌کس از زیبایی حور و پری صحبت نخواهد کرد و نخواهد گفت که حوریان چشمانی سیاه و زیبا دارند و پریان ابروان آن چنانی.(رونق بازار حور و پری از بین خواهد رفت).

تو ای معشوق سنگ‌دل و بی‌رحم، نقاب گیسوی زیبای خود را بر چهره‌ات نمی‌اندازی و می‌ترسم که ابروی کمانی زیبای تو، محراب من را تغییر دهد.

هر چند حافظ در عاشقی و خاطرخواهی چونان پرنده‌ای زیرک رفتار می‌کرد اما، چشم دل‌فریب آن معشوق کمان ابرو با تیر ناز و عشوه او را شکار کرد.