غزل شمارهٔ ۳۹۷

هوش مصنوعی: از درِ ما وارد شو و شبستان ما را روشن کن، و هوای مجلس روحانیان را خوشبو کن.

«فقیه نصیحت کند که عشق مباز»یعنی اگر عالمِ ظاهرگرا تو را از عشق ورزیدن بازداشت و توصیه کرد از راه عشق دوری کنی.«پیاله‌ای بدهش گو دماغ را تر کن»یعنی جامی به او بده و بگو ابتدا حال و هوای خشک و ذهنِ گرفتارِ جمودت را تر کن؛ کنایه از این‌که کسی که طعم عشق و شور را نچشیده، صلاحیت داوری و نصیحت درباره عشق را ندارد.

هوش مصنوعی: دل و جانم را به زیبایی‌ها و جذابیت‌های محبوبم سپرده‌ام. بیایید و تماشا کنید که چگونه در دل من جای دارید و چه زیبایی‌هایی در این منظر وجود دارد.

هوش مصنوعی: در شب درد و جدایی، ستاره‌ها نور خود را بر بام قصر نمی‌تابانند، پس چراغ مه را خاموش کن.

هوش مصنوعی: به خازن بهشت بگو که خاک این مجلس را به عنوان هدیه به سوی بهشت بفرستد و عود را هم بسوزاند.

هوش مصنوعی: در اینجا سخن از آن است که از این لباس ساده و فقر خود در تنگنای زندگی به یک حرکت و جذبه عارفانه، می‌خواهم به حالتی دلخواه و آزاد تبدیل شوم.

هوش مصنوعی: وقتی زیبایی‌های چمن زیر چشم‌های حسن می‌رقصند، می‌توانی به گل‌ها زیبایی ببخشی و به درختان جلوه‌گری کنی.

هوش مصنوعی: نفس انسان داستان‌های زیادی را بازگو می‌کند، بنابراین ای ساقی، کار خود را رها نکن و شراب را در جام بریز.

هوش مصنوعی: حجاب چشمان باعث شده تا زیبایی را نتوانیم به خوبی ببینیم. بیایید و این تاریکی را با نور خود روشن کنیم.

هوش مصنوعی: من به امید شیرینی وصال تو انتظار می‌کشیدم، اما حالا با این حال، به لب‌های زیبای تو که مانند شکر می‌باشند، ارجاع می‌دهم.

هوش مصنوعی: لب پیاله را ببوس و سپس به می‌نوشیدگان ببخش تا در این لحظه، فضای دوستی و خوشی را برای همراهان خود شاداب‌تر کنی.

هوش مصنوعی: پس از اینکه در لذت‌ها و عشق مه‌ترین چهره‌ها غرق شدی، دیگر به کارها فکر نکن و شعر حافظ را از حفظ کن.