غزل شمارهٔ ۳۹

در باغم چه نیازی به صنوبر و سرو دارم وقتی که شمشاد‌قدی در خانه دارم؟

ای نازنین‌پسر، تو چه دین داری که ریختن خون ما بر تو، حلال‌ است؟

وقتی که غم را از دور می‌بینی (پیش از آنکه نزدیک بیاید) شراب بنوش؛ داروی دفع آن‌را چنین تشخیص داده‌ایم.

چرا از آستان پیر مغان سر بر تابیم؟ وقتی‌که بخت و گشایش از سرای اوست.

شگفت‌آور است که قصه غم عشق‌، یکی بیش نیست اما هر بار و هرکس که آن‌را تعریف می‌کند‌، تازه است و تکراری نیست.

دیروز در حالت مستی بود و به من وعده‌ی وصال داد. باید دید امروز در چه حالتی چه می‌گوید. (و چه نقشه‌ای دارد)

از شیراز و چشمه آب رکنی و باد خوشی که می‌وزد عیب نگیر که مانند خالِ صورت به زیبایی کل جهان افزوده است.

آبی که حضرت خضر (ع) از آن نوشید و عمر جاودانه گرفت در سرزمین تاریکی‌ها قرار داشت؛ حال ببین آب حیات ما که از خداوند بزرگ نشأت می‌گیرد چقدر ما را می‌تواند متعال کند.

ما مفهوم قناعت و فقر را با تعبیراتِ مادی ضایع نمی‌کنیم. به پادشاه بگو که خداوند روزی معنوی ما را از پیش تعیین کرده است.

ای حافظ قلمِ تو چه شاخه درخت شگفت‌آورِ شیرینی است که میوه‌اش (شعر) حتی دلپذیرتر از شهد و شکر است.