غزل شمارهٔ ۳۸۹

هوش مصنوعی: هر لحظه به عطر تو، لباس خود را می‌پوشم و دلم را چاک‌چاک می‌کنم تا به دامن تو برسم.

هوش مصنوعی: تن تو را مانند گلی می‌بینم که مانند میخی در باغ، جامه‌اش را از تن درآورده است.

هوش مصنوعی: من از غم تو جانم در درد و رنج است، اما تو به راحتی دل مرا از من گرفتی.

هوش مصنوعی: به گفته‌ی دشمنان، هیچ‌کس نمی‌تواند برگردد و با دوستش دشمنی کند.

هوش مصنوعی: بدنت در لباس مانند جامی است که حاوی باده و دل‌ات در سینه مانند آهنی است که درون آن سیم وجود دارد.

هوش مصنوعی: ای شمع، اشک‌هایت را بریز و ببار، چون قلبت به خاطر others به شدت می‌سوزد.

هوش مصنوعی: ناhopeی کن که از دلم آهی جانسوز بلند می‌شود، مانند دودی که از پنجره بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: دل من را نشکن و آن را زیر پا نگذار، چرا که این دل در سایه‌ی موهای تو آرامش دارد.

هوش مصنوعی: وقتی دل من در زلف تو گرفتار شده است، حافظ، تو نیز با این کار نکن که او را به زحمت بیندازی.