غزل شمارهٔ ۳۷۱

هوش مصنوعی: ما در مسیر میخانه، آموزه‌های سحر را قرار دادیم و نتیجه‌ی دعاهای خود را در راه محبوب حقیقی گذاشتیم.

داغ آن آتش که ما بر دل انسان های شیفته و عاشق و از خود بی خود زدیم خرمن وجود صدها زاهد عاقل را می سوزاند و از بین می برد. 

هوش مصنوعی: خدای ازلی ما را با درد عشق آشنا کرد تا بتوانیم در این دنیا که پر از ویرانی است، زندگی کنیم.

هوش مصنوعی: بعد از این به دل خود اجازه نمی‌دهم که به محبت معشوقان فکر کنم؛ زیرا عشق به لب‌های او را در این خانه بر در قرار داده‌ام.

هوش مصنوعی: در این لباس نمی‌توان به دورغ و نفاق ادامه داد، ما این پایه را بر اساس روش رندانه‌ای که داریم گذاشته‌ایم.

هوش مصنوعی: وقتی این کشتی سرگردان به راه خود ادامه می‌دهد، باید بدانیم که در نهایت جان خود را برای آن الماس گرانبها گذاشته‌ایم.

هوش مصنوعی: سپاسگزاری خاص خداوند است که کسی را که مانند ما بی‌دل و بی‌دین است، عاقل و فرزانه نامیده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما راضی به خیال تو بودیم، مانند حافظ، اما ای خدای من، چقدر بیچاره و بیگانه‌ایم!