غزل شمارهٔ ۳۷

(ساقی) بیا که کاخ آرزوهای ما سست و بی‌بنیاد است؛ باده بریز که عمر ما به‌سرعت باد می‌گذرد.

بنده آزادگی و همّت کسی هستم که از هر تعلّق و وابستگی رهاست.

زبانم نمی‌تواند شرح دهد که دیشب در میخانه و در حال مستی، چه مژده‌هایی از سروش عالم غیب شنیده‌ام.

(به من گفت) ای شاهباز بلند‌پرواز! جای تو این ویرانه و محنت‌کده نیست؛ جای تو بر اوج درخت سدره است. (سدره یعنی درخت بهشتی که بالای آسمان هفتم قرار دارد)

تو را از عرش والا، دعوت می‌کنند، شان و جای تو آنجاست؛ چرا در این جای پرخطر گرفتار شده‌ای؟

پندی ارزشمند را از من بشنو و بدان عمل کن؛ که آن‌را از پیر طریقت آموخته‌ام

غم دنیا را مخور و این پند را فراموش مکن که این نکته عشق را از رهروی به‌یاد دارم

به هرچه داری قناعت کن و شاد باش؛ که درِ اختیار بر ما گشوده نیست.

به وفای جهان سست‌بنیاد اعتماد مکن؛ که این پیرزن زشت هزار شوهر است.

در لبخند گل نشانی از عهد و وفا نمی‌بینم؛ ای بلبل‌، فغان برآور که جای فریاد و فغان است.

چت جی پی تی: در این بیت، حافظ به حسودانی که بر او رشک می‌برند، می‌گوید که استعداد شاعری و مقبولیت سخن او، موهبتی الهی است و حسادت بر این نعمت بی‌ثمر است.