غزل شمارهٔ ۳۶۱

هوش مصنوعی: کسی که مانند خاک راه من پایش را بر سرم گذاشت، من به او احترام می‌گذارم و از او به خاطر قدم‌هایش عذرخواهی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من آن کسی نیستم که از ظلم تو شکایت کنم، هرگز نمی‌کنم؛ من فردی هستم که به خدمتی و وفاداری به تو اعتقاد دارم و خود را به تو می‌سپارم.

هوش مصنوعی: من در پیچ و خم موهای تو گرفتار و امید به درازای زندگی‌ام را دارم، مبادا که درخواست من به نتیجه نرسد و دستم از طلب کوتاه بماند.

هوش مصنوعی: من تنها یک ذره خاک هستم و در کوی تو احساس آرامش و خوبی می‌کنم. اما از این می‌ترسم که ناگهانی بادی بیاید و مرا از این جا ببرد.

هوش مصنوعی: پیرِ میخانه در صبح زود، به من جامی داد که جهان را به من نشان می‌دهد و در آن آینه، از زیبایی تو آگاه شدم.

هوش مصنوعی: من یک صوفی در عرصهٔ معنویت و تقدس هستم، اما در حال حاضر، محلی که به آن تعلق دارم، همان میخانهٔ مغان است.

هوش مصنوعی: با من که در مسیر نشسته‌ام، بلند شو و به سمت میکده برویم تا در آنجا ببینی که چه کسی هستم و جایگاه من چیست.

هوش مصنوعی: تو به راحتی از کنار من رد شدی و به یاد تو نبودم. ای کاش اگر روزی به یاد من بیفتی، آن درد و آهی که از دلتنگی ایجاد می‌شود دامن زیبایی تو را بگیرد.

هوش مصنوعی: خوشحال شدم که صبحگاه، شاه خاور می‌گفت که با وجود همه مقام‌هایی که دارد، من خدمتگزار شاه توران هستم.