غزل شمارهٔ ۳۵۹

خوشا روزی که این دنیای وانفسا را ترک کنم، جانم آسوده شود و به سوی معبودم بروم 

هر چند می‌دانم که در راه ناشناخته مقصدی مشخص نیست، من به دنبال نشانه خوشایند و دلربای معشوق میروم 

دلم از این دنیا گرفته است می خواهم بارم را ببندم از این دنیا به آن دنیا سفر کنم

هوش مصنوعی: هنگامی که نسیم بهاری با جسمی ناتوان و دلِ بی‌قرار به سمت آن سرو خوش‌حرکت بروم.

 اگر در راه معشوق یا حق قرار است سر و جانم قربانی شود مثل قلم که روی کاغذ می‌رود و نقش می‌زند اما خود را فدا میکند، من هم آماده‌ام که مسیر را طی کنم با دلی پر از درد و زخم و چشمی اشکبار

هوش مصنوعی: من نذر کرده‌ام که اگر روزی از این اندوه رهایی یابم، با شادی و سرور به میکده رفته و شعر خوانی کنم.

هوش مصنوعی: با عشق و محبت او، چون ذره‌ای رقصان و شاداب، به سمت چشمه‌ی درخشان خورشید می‌روم.

کسانی که با سرعت و با تاخت‌و‌تاز سفر میکنند ، حال و غم افرادی را که بند مکانی هستند را درک نمی‌کنند . ای انسان‌های درست‌کار کمکی بدهید تا من که به این مکان دلبستگی دارم و بند هستم  به خوبی و آسان از اینجا بروم

هوش مصنوعی: اگر نتوانم از بیابان راهی پیدا کنم، همانند حافظ، به همراه کوکبه‌ی آصف دوران می‌روم.