غزل شمارهٔ ۳۵۴

با مژه­های سیاه رنگ خود، دین و ایمانم را ویران ساختی، به پیشم بیا تا هزاران درد و بلا را از چشمان خمارت دور سازم.

ای همدم دل و جانم که یاران و عاشقانت را فراموش کرده­‌ای، امیدوارم آن روزی که لحظه‌­ای از یادت غافل شوم هرگز نیاید.

دنیا هم کهن و سال­خورده است و هم بی‌­اساس و بی‌­بنیاد، فغان و فریاد که به راحتی عاشقان دلداده‌­­ای چون فرهاد را می‌­کُشد، این دنیا با حیله و نیرنگ­‌هایش چنان کاری کرده است که من حتی از جان شیرین خودم نیز دل­‌زده و خسته شده­‌ام.

دوری از یار چونان آتشی است که از شدت سوز و گداز آن همچون گل غرقِ عرق شده‌­ام، ای نسیم سحرگاهی بوی خوشی از آن زلف معطر یار بیاور.

هر دو عالم، هم فدای معشوق زیبارو و هم فدای ساقی باد؛ چرا که می­‌بینم رسیدن به سروریِ جهان، در گرو و وابسته به عشق است.

اگر محبوب به جای من کس دیگری را انتخاب کند، صاحب اختیار است و حق دارد، اما اگر من به جای عشق به محبوب، جان خودم را برگزینم، حرامم باد.

بلبل، صبح به خیر را به زبان نغمه‌­خوانی سرود، ای ساقی، کجایی؟ برخیز (جام شرابی بیاور) که تصویر و خیالی که دیشب در خواب دیده‌­ام، در سرم غوغا به پا کرده است.

اگر در وقت مرگ و در هنگام جان دادن تو روشنی‌­بخش بسترم باشی، همان شب مرگ یک‌­راست از بستر مرگ به قصر حوران بهشتی خواهم رفت.

داستان شور و شوق وصال که در این نوشتار ثبت کرده­‌ام یقین بدانید که درست و بی­‌غلط است، چرا که حافظ(ایهام) آن را به من آموخته است.(ایهام: حافظ؛ ۱. شخص حافظ، ۲. نامی است از نام­‌های خداوند.)