غزل شمارهٔ ۳۵۲

هوش مصنوعی: در این زمانه، من در میخانه مشغول خدمت به دیگران هستم و در حالی که در فقر به سر می‌برم، کارهایی را انجام می‌دهم که مخصوص افراد ثروتمند است.

هوش مصنوعی: چقدر طول می‌کشد که در دام عشق بمانم و کسی که خوش‌خیال و زیباست در کمین من نشسته است، و من در انتظار فرصتی هستم که با او روبه‌رو شوم؟

هوش مصنوعی: واعظ ما حقیقت را درک نکرده است، اما به تو می‌گویم که این حرف را در حضور او نیز می‌زنم و به کسی پشت سرش صحبت نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: با نسیم، آرام و بی‌خبر از خستگی، به سوی خانه‌ی دوست می‌روم و از دوستانم کمک می‌طلبم تا در این مسیر همراهی‌ام کنند.

هوش مصنوعی: خاک کوی تو دیگر بیشتر از این، زحمت ما را تحمل نمی‌کند. ای بت زیبا، تو لطف‌های زیادی به من کردی، پس من تلاش و زحمت خود را کمی کاهش می‌دهم.

هوش مصنوعی: موی معشوقه‌ام مثل دام و فریب است و نگاه‌ او مانند تیر بلا می‌زند؛ ای دل، به یاد داشته باش که چندین بار به تو نصیحت می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای بخشنده‌ای که عیوب را می‌پوشانی، چشمان بدبین را ببند، زیرا من در تنهایی خود کارهایی می‌کنم که نیاز به جرات دارد.

هوش مصنوعی: حافظ می‌گوید که در جمعی مشغول نوشیدن هستم و در محفل دیگری نیز سرگرم بازیگری هستم. به این نکته دقت کن که چطور با مردم به شکلی هنرمندانه رفتار می‌کنم.