غزل شمارهٔ ۳۴۶

هوش مصنوعی: من اهل باده‌نوشی و میخانه نیستم و نمی‌توانم به راحتی از مشروب و تماشای محبوب چشم بپوشم. نگهبان میخانه می‌داند که من این کارها را کمتر انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: من که بارها عیب توبه‌کنندگان را گفته‌ام و خودم هم در زمان گُل، به دیوانگی از شراب توبه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: عشق مانند یک جواهر گرانبهاست و من مانند غواصی هستم که در اعماق دریا غرق شده‌ام. در مکانی که محبت و شگفتی‌ها وجود دارد، نمی‌دانم تا چه زمانی می‌توانم از آنجا سر بلند کنم.

هوش مصنوعی: گل لاله را در دست بگیر و نرگس را که مست و سرمست است نگاه کن. من در مورد خودم گناهان زیادی دارم. خدایا، می‌خواهم بدانم من باید چه کسی را قضاوت کنم؟

هوش مصنوعی: ای ترکِ پرآشوب من، لحظه‌ای مهار خود را کشیده و بایست تا من بتوانم با اشک و چهره‌ام، راه تو را پر از طلا و جواهر کنم.

هوش مصنوعی: من که گنج‌هایی از یاقوت و لعل دارم، هرگز نمی‌توانم به نعمت و فایده‌ی خورشید در آسمان بلند فکر کنم.

هوش مصنوعی: وقتی نسیم ملایم گل‌ها را با آب محبت شست و شو داد، دلم از کج‌فهمی می‌خواند، اگر نگاهی به صفحات دفترم بیندازم.

هوش مصنوعی: عهد و پیمان آسمان چندان ارزش ندارد که من با پیمانه به آن بسنده کنم و با لیوان شرط بگذارم.

من که در عالم فقر و قناعت خزانه بی‌نیازی را مانند شاهان در اختیار دارم، هرگز از آسمان پر گسترش فرومایگان، توقع و چشم داشتی نخواهم داشت.

هوش مصنوعی: هرچند در فقر و تنگدستی به سر می‌برم، اما از اراده و تلاشم شرمنده نمی‌شوم اگر بتوانم با تلاش، به بالاترین قله‌ها و اهداف خود دست یابم.

هوش مصنوعی: عاشقانی که محبت دوست برایشان به گونه‌ای است که گرما و سختی آتش را می‌پذیرند، من از درد و رنج آنها ناراحت می‌شوم اگر به نعمت‌های الهی نگاه کنم.

هوش مصنوعی: دیشب لب لعل او ناز و عشوه‌ای به حافظ نشان داد، اما من آن کسی نیستم که از او این داستان‌ها را بپذیرم و باور کنم.