غزل شمارهٔ ۳۳۹

هوش مصنوعی: وقتی یادِ رویِ تو در ذهنم می‌گذرد، چشمان دل بی‌اختیار به سوی روزنه‌ای که در نگاهت وجود دارد می‌نگرند.

هوش مصنوعی: من هیچ منظره‌ای مناسب با جایگاه تو نمی‌بینم، من هم از دنیای بیرون و هم از این گوشه‌ای که در آن هستم، چشم انداز خاصی ندارم.

هوش مصنوعی: بیا که من برای تو، از دل خود زیورهای گران بها و زیبا را به تماشا می‌گذارم، گویا که آن‌ها را از گنجینه قلبم به چشم تو می‌آورم.

هوش مصنوعی: در سپیده‌دم، حسرت و غم من همچون اشک‌های روان است. اگرچه در دل من خون جگر می‌جوشد، اما چشمانم لبریز از درد و اندوه است.

هوش مصنوعی: در اولین روزی که چهره‌ات را دیدم، دلم می‌گفت اگر کمترین مشکل یا نقصی در تو پیش بیاید، جانم به خاطر نگاه تو به خطر می‌افتد.

هوش مصنوعی: به عطر خوش خبر وصالت تا صبح زود، شب گذشته چراغ روشن چشمانم را به سمت باد گذاشتم.

هوش مصنوعی: به کسانی که دل آزرده حافظ را جریحه‌دار می‌کنند، به یاد داشته باشید که دغدغه‌ها و دردهای دیگران را نادیده نگیرید و به چشمان پر از احساس آنها توجه کنید.