غزل شمارهٔ ۲۸۹

هوش مصنوعی: چهره‌اش مانند ماه زیبا و دل‌نشین است، اما unfortunately او را محبت و وفا در بر ندارد. کاش که خدایا او را این ویژگی‌ها عطا کنی.

هوش مصنوعی: عشقم هم محبوب است و هم کودکی که با بازی‌هایش مرا به زحمت می‌اندازد، اما در دین چیزی بابت این کارش ناپسند نیست.

هوش مصنوعی: من بهتر است که دلم را از کسی که تجربه‌ی بد و خوب ندارد، مراقبت کنم.

هوش مصنوعی: بویی خوش و دل‌انگیز از لب‌های او به مشام می‌رسد، هرچند که اشک‌های غم از چشمان تیره‌اش سرازیر است.

هوش مصنوعی: من یک بت زیبا و nimble دارم که از چهارده سال پیش در دل و جانم جا گرفته است. این بت که برایم همچون ماهی درخشان است، به طرز خاصی مورد توجه و علاقه من است.

هوش مصنوعی: دل ما به دنبال آن گل نورسته است، خدایا، نمی‌دانیم کجا رفته که در این مدت نتوانسته‌ایم او را ببینیم.

هوش مصنوعی: اگر محبوب من قلب من را به این حالت بشکند، به زودی با قدرت و انرژی خود حکومتش را به دست خواهد آورد.

هوش مصنوعی: جانم را به خاطر وجود آن دانهٔ گرانبها که در دل حافظ پنهان است، نذر می‌کنم و این دانه را آرامشگاه خود می‌دانم.