غزل شمارهٔ ۲۸۶

هوش مصنوعی: شب گذشته، شخصی با من به طور مخفیانه صحبت کرد و گفت که نباید رازهای مربوط به فروش شراب را از شما پنهان کرد.

هوش مصنوعی: به خودت فشار نیاور و در کارهایت راحت‌تر عمل کن، زیرا دنیا با کسانی که بیش از حد سخت‌کوش هستند، به طرز دشواری برخورد می‌کند.

هوش مصنوعی: در یک زمان، جامی به من دادند که شعاع نور آن باعث شد زهره، ستاره زیبا، به رقص درآید و نوازندگان هم آهنگی شاداب می‌خواندند و می‌گفتند نوش.

مانند جام می با خون دل لبی خندان داشته باش نه مانند ساز چنگ که با یک زخمه مضراب، به فریاد می‌آید. 

هوش مصنوعی: تا زمانی که با این راز آشنا نشوی، پیامی را نمی‌شنوی. تنها کسی که به این اسرار دسترسی دارد، می‌تواند آن را درک کند.

هوش مصنوعی: ای پسر، به نصیحت توجه کن و در مورد مسائل دنیوی ناراحت نباش. من به تو چیزی باارزش و زیبا می‌گویم، اگر توانایی درک و فهم آن را داری.

هوش مصنوعی: در محیط عشق، نمی‌توان به حرف‌زدن و شنیدن اکتفا کرد؛ زیرا در آنجا فقط باید با تمام وجود و حواس به عشق توجه کرد.

هوش مصنوعی: در محفل اهل علم و دانش، نیازی به خودنمایی نیست. تو یا باید با دانش خود سخن بگویی یا اگر چیزی برای گفتن نداری، بهتر است سکوت کنی.

هوش مصنوعی: ای ساقی، به من شراب بده تا رندی‌ها و لطافت‌های حافظ را درک کنم، همان‌طور که آصف، صاحب قرآن، توانست عیب‌ها را بپوشاند و گناهان را ببخشد.