غزل شمارهٔ ۲۶۴

بیا و در کاسه زر‌، باده شادی‌بخش بریز پیش از آنکه کاسه سر ما پر از خاک گردد.

عاقبت ما مردن و پیوستن به مردگان است پس الان به‌فکر این باش که غوغایی و شوری به‌پا کنی که در جهان بپیچد.

چشم‌ آلوده و ناپاک هرگز روی معشوق را نخواهد دید؛ او را در آینه زلال (دل پاک) ببین.

به جان سرسبز و شاد تو، ای سرو خوش‌قامت من؛ که وقتی درگذشتم و مُردم به دیدار مزار من بیایی.

سر زلف بافته تو همچون مار، دل ما را زخمی‌کرد پس با بوسه‌ای (یا کلامی) ما را شفا ببخش.

خود می‌دانی که این دنیا بی‌وفاست و پایدار نیست؛ پس عمر را صرف شادی و می‌گساری کن.

چشمانم را با اشک‌، غسل دادم و پاک‌کردم زیرا اهل سلوک و طریقت می‌گویند اول پاک شو، سپس لایق دیدار شو.

خدایا آن زاهد خودپرست که جز عیب‌جویی کاری نکرد ( و دل‌ها را شکست) دود یک آه (دل‌شکستگان) را در آینه ادراک او بینداز.

همچون گل، از نسیم عطر خوش یار، گریبان چاک کن ای حافظ، و جامه را در پای آن سرو روان بینداز. (جامه قبا کردن‌: گریبان چاک کردن)