غزل شمارهٔ ۲۶۱

بیا تا در دل دردمند من، زنده شود بیا تا تن مرده من دوباره جان بیابد

بیا که دوری تو چنان چشمانم را بست که امید گشایش فقط در وصال دوباره توست.

غمی که چون سیاهی، دل را فراگرفته‌است و آن را روی روشن تو دوباره نورانی کند.

هر چه به دلم می‌نمایم بجز خیال روی زیبای تو را نمی‌خواهد.

مانند آن مثل که گفته‌اند که شب آبستن حوادث روز بعد است شب‌ها بیدار می‌مانم و ستارگان را می‌شمارم تا روز بعد چه شود.

بیا که بلبل طبع حافظ به آرزوی دیدن گلبن وصال تو شعر می‌سراید.