غزل شمارهٔ ۲۵۶

به تو پندی می‌دهم، گوش کن و بهانه میاور؛ هرچه آدم پندگوی مهربان به تو می‌گوید، عمل کن.

از معاشرت و حضور جوانان لذت ببر، زیرا بدی‌ها و مکرهای این دنیای کهنه و پُرفن در کمین توست.

اگر نعمت و خوشبختی دو دنیا را می‌خواهی آنرا در نزد عاشقان خواهی یافت، که این یکی ناچیز است و آن یکی خیلی زیاد.

همدمی نیکو و ساز (عودی) هم‌نوا می‌خواهم که با ناله زیر و بم آن، دردهای خود را بگویم.

قصد دارم باده‌نوشی را کنار بگذارم و از این پس گناه نکنم، اگر تقدیر و بخت با من بسازد!

چون‌که قسمت و سرنوشت ازلی را بی‌ما و بدون اجازه ما انجام دادند، اگر می‌بینی کمی برخلاف میل است، زیاد ایراد مگیر.

ای ساقی، همچون لاله باده خوش‌عطر در جامم بریز چون هرکاری می‌کنم خیال و زیبایی یارم از خاطرم نمی‌رود.

ای ساقی، باده ناب بیاور، به‌حسود نیز بگویید که کرم «آصف» را ببیند و بمیرد.

تا امروز صد بار باده‌نوشی را کنار گذاشته‌ام، اما کرشمه و ناز ساقی کوتاهی نمی‌کند.

هوش مصنوعی: من به همین اندازه راضی‌ام که با شراب دو ساله و محبوب چهارده ساله سر و کار داشته باشم و نیاز به صحبت کردن با بزرگ‌ترها و کوچک‌ترها ندارم.

چه کسی زنجیر دل دیوانه ما را می‌گیرد؟ به مجنون خسته از زنجیر خبر دهید تا زنجیر خود را بر دل دیوانه ما بنهد.

ای حافظ، حرف از توبه در این بزمگه مگو که ساقیان زیبارو با کمان ابرو تو را مجازات می‌کنند.