غزل شمارهٔ ۲۳۷

جانم به لبم رسید و به هیچ آرزویی از تو نرسیدم، فریاد که این بخت به خواب رفته‌‌ی من قصد بیدار شدن ندارد.

باد صبا خاکی از محله‌ی معشوق در چشم من ریخت که به دنبال آن، آب حیات در نظرم بی‌ارزش شده است.

تا زمانی که قامت بلند تو را در آغوش نگیرم، درخت آرزوهایم به ثمر نخواهد نشست و میوه‌ای نخواهد داد.

همانا تنها با چهره‌‌ی زیبا و دل­آرای معشوق ما کارها به سامان می‌رسد وگرنه به هچ طریق دیگری کارها به انجام نمی‌رسد.(وجه: ایهام: ۱. شیوه ۲. رو، چهره.)

از زمانی که دل غریب و بلا دیده‌ی من حلقه زلف سیاه و خوش­بوی تو را دید و در آن ساکن شد، از آن پس دیگر از دل عاشق من خبری به گوش نمی‌رسد.(نکته: در ادبیات فارسی دل در دو جا مسکن و مأوی دارد: ۱. زلف معشوق ۲. چاه زنخدان یا در محل فرو رفتگی چانه معشوق.)

از شست راستی و صداقت هزار گونه تیر دعا پرتاب کرده‌­ام؛ ولی چه سود که یکی به هدف برخورد نمی‌کند.

حرف‌ها و گفته‌های بسیاری دارم که امشب باید به باد سحرگاهان بزنم، اما امشب از اقبال من هنگام سحر نمی‌رسد.(شب عاشقان بیدل چه شبی دراز باشد)

عمر من در این خیال گذشت که روزی رنج و بلای هجران که همچون زلف تو سیاه و بلند است به پایان می‌رسد اما هنوز این بلا همچون زلف تو ادامه دارد.(نکته: خواجه در این بیت بلای طولانی روزگار هجران را به زلف بلند معشوق تشبیه کرده است.)

دل حافظ از بس که از همه گریزان و رمنده شده است، اکنون دیگر نمی‌خواهد از حلقه‌ی زلف تو بیرون بیاید. (مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید)