غزل شمارهٔ ۲۲۳

 هيچ  وقتم چهره تو از دل و روح و روانم بیرون نخواهد رفت ، هیچوقت از خاطرم اون یار خوش قد و قامتِ نجیب نخواهد رفت

در ذهن آشفته من فکر تو، با غم وناملایمات و فراز و نشیب روزگار هم از ذهنم بیرون نمیره.

در سرآغاز آفرینش عشق و مهر تو در دلم جوونه زد، تا ابد هم ازت دل نخواهم بُرید و رهات نخواهم کرد

 هر چیزی که به غیر از غم و غصه هات توی دل بینوای من  هست، همشون از دلم بیرون میره اما غم عشقت از دلم بیرون نمیره.

مهر تو چنان جایگاهی در دل و وجودم پیدا کرده، که اگه جونم رو هم از دست بدم مهرت از دل و جونم نخواهد رفت

اگه دلم دنبال خوش روها باشه عذر موجهی داره، چون چاره ای جز این برای تسکین درد عشق نداره

هر کسی که میخواد مثل حافظ شوریده و سرگشته نشه، پا روی دلش بذاره و دل نده  و دل نسپره.