غزل شمارهٔ ۲۱۱

دیشب می‌آمد و چهره‌اش برافروخته بود. معلوم نبود کجا دل چه کسی را به آتش زده. (خوشحالی از سوزاندن دل کسی چهره اش را درخشان کرده. تشبیه شده به آتش واقعی)

فتانه بود. انگار برای آشوبگری و عاشق کشی زاده شده بود.

هوش مصنوعی: عاشقان، زندگی و روح خود را در زیبایی و جذابیت چهره محبوب می‌بینند و چهرهٔ زیبای او به شوق و هیجان آنها دامن می‌زند.

هوش مصنوعی: اگرچه او می‌گفت که من را به دردسر می‌اندازد، اما می‌دیدم که در دلش نگاهی به منِ دلسوخته داشت.

هوش مصنوعی: زلف‌های او باعث گمراهی و انحراف از راه حقیقت می‌شد و آن دل سنگین، در جستجوی او شعله‌ای از چهره‌ی درخشانش بر افروخته بود.

چه بسیار که دلم خون شد و از دیده خون گریستم. خدا میداند که کدام یکی اتلاف شد و کدام اندوخته شد؟  (دل خون شدن توشه‌ی آخرت شد یا به بی‌حاصلی خودم را آزار دادم. و همچنین برای اشکی خونین ریختن. )

هوش مصنوعی: دوست خود را به دنیا نفروش، چرا که کسی که یوسف را به قیمت ناچیزی فروخت، به سودی نرسید.

چه زیبا گفت که برو و این خرقه (نوعی ردا و همزمان درجه‌ی معنوی مانند مقامات حوزوی امروزی فرضا) را بسوزان. خداوندا این شناخت تقلبی و اصلی را از کجا آموخته بود؟