غزل شمارهٔ ۲۰۷

هوش مصنوعی: یاد آن روزها به خیر که در کوی تو زندگی می‌کردم و چشمم روشنی‌اش را از خاک درگاه تو می‌گرفت.

هوش مصنوعی: گفتار من مثل سوسن و گل زیباست، زیرا که صحبت پاکی داشتم. آن‌چه در دل توست، در کلام من نمایان شده است.

هوش مصنوعی: وقتی دل از تجربه‌های حکیمانه صحبت می‌کرد، عشق هم به بیان احساسی می‌پرداخت که برای او دشوار بود.

هوش مصنوعی: آه، از آن ظلم و بی‌رحمی که در این مکان وجود دارد. آه، از آن درد و نیازی که در آن محفل به چشم می‌خورد.

هوش مصنوعی: در دل داشتم که هرگز بدون دوست نباشم، اما چه کار می‌توانم بکنم؟ که تلاش و آرزوی من بی‌ثمر بود.

شب گذشته به یاد دوستانم به میخانه رفتم. در آنجا ظرف شراب را دیدم که دل پر خون داشت (کنایه از این است که خمره پر از شراب بود) و پایش در گل فرو رفته بود

هوش مصنوعی: من به دنبال پاسخ برای دلیل درد جدایی گشتم، اما عقل در این موضوع نتوانست چیزی بگوید.

هوش مصنوعی: واقعاً انگشتر فیروزه‌ای بواسحاقی زیبا و درخشان بود، اما بخت و اقبال، زودگذری داشت.

 دیدی آن صدای شاد و خوش کبک‌های زیبا را که از سرنوشت و خطرات ناآگاه بودند؟