غزل شمارهٔ ۲۰۰

می دانی که چنگ و عود(بربط و در کل منظور موسیقی )چی میگن.مشروب را در خفا و خلوت بخورید که اگر شما را با مشروب بگیرند شلاقت میزنند. 

با عشق و عشق بازی مخالفند و اون را گناه میدونند و جوانی که عاشق بشود را عیب دار میکنند و پیر ها را هم سرزنش میکنند 

(برخی از کسانی که به دنبال کیمیاگری بودند متوسل به سحر و جادو میشدند و این امر قلبشان را سیاه میکرد.) مانند برخی از کیمیاگران که فکر میکنند دارند مس رو طلا میکنند رفتار ظاهربینان صرفاً قلبشان را تیره و سیاه کرده است. (کنایه به اینکه با برخورد سطحی خودشان را از فهم عرفان محروم کرده اند.)

 می‌گویند درباره عشق صحبت نکنید و نشنوید، زیرا این داستانی است پیچیده که به سختی قابل بیان است.

ما از دنیای بیرون و ظواهر فریبنده مغرور شده‌ایم، اما در باطن و در عمق وجود چه کارهایی در حال انجام است و چه تدبیری در حال چیده شدن است.

 نگرانی‌های پیران مغان در این زمان را در نظر بگیرید، چون امسال، سالکان با پیران چه رفتاری دارند.

 با یک نگاه کوتاه می‌توانیم قلب‌ها را به دست آوریم. در این معامله، زیبایی‌ها به نحوی کوتاهی می‌کنند.

 گروهی با تلاش و کوشش به دنبال رسیدن به دوستی و ارتباط نزدیک هستند، در حالی که گروه دیگری به سرنوشت و تقدیر خود بسنده کرده و اوضاع را به حال خود رها کرده‌اند.

 به طور کلی به ثبات و پایداری روزگار اتکا نکن، زیرا این دنیا مانند کارگاهی است که دائماً دستخوش تغییرات می‌شود.

 نوشیدن شراب را تجربه کن، زیرا اگر به دقت نگاه کنی، می‌بینی که روحانیان، حافظان قرآن و مسئولان دینی همگی در رفتارهای خود فریبکاری و دوگانگی دارند.