غزل شمارهٔ ۱۹۸

هوش مصنوعی: به او گفتم که کی زبان و لب من را راضی می‌کند؟ او پاسخ داد که هرچه تو بخواهی، با چشم‌هایت انجام می‌دهند.

به او گفتم: لب‌ تو آنقدر باارزش‌است که با خراج مُلک مصر برابری می‌کند گفت که ارزش آن‌را دارد.

از او پرسیدم که چه‌کسی به بوسه‌ی دهان کوچک تو می‌رسد؟ گفت این داستانی است که نکته‌دان‌ها به آن می‌رسند.

هوش مصنوعی: گفتم ای محبوب من، به پرستش چیزهای بی‌تفاوت مشغول نشو و تنها به دنبال خداوند باش. ولی او گفت در کوی عشق، همه چیز مجاز است و هم به این و هم به آن می‌پردازند.

هوش مصنوعی: گفتم که محیطِ میکده، غم را از دل می‌زداید. او پاسخ داد که خوشا به حال کسانی که دل را شاد می‌کنند.

هوش مصنوعی: گفتم نوشیدن شراب و پوشیدن لباس عابدان، خود نشانه‌ای از دین و آیین نیست. او پاسخ داد که این کارها به طریقه و سنت پیشوایان مغان انجام می‌شود.

هوش مصنوعی: از پیر جوانی پرسیدم که محاسن او مانند لعل سرخ و لبانش شیرین است، چه فایده‌ای دارد؟ او در پاسخ گفت که بوسه‌های شیرینش می‌تواند جوانان را دوباره به جوانی برساند.

هوش مصنوعی: پرسیدم که آقا کی به خانه عروسی می‌رود؟ پاسخ داد وقتی که مشتری و ماه در کنار هم بیایند.

هوش مصنوعی: گفتم دعای ثروت و موفقیت او، همیشه ذکر و یاد حافظ است. او پاسخ داد که این دعا را فرشتگان آسمان‌های هفتگانه بر زبان می‌آورند.