غزل شمارهٔ ۱۷۰

دیشب، زاهد گوشه نشین به میخانه رفت؛ پیمان شکست و جام می به‌ دست گرفت.

صوفیِ ما که تا دیروز جام و قدح را می‌شکست، با نوشیدن یک جرعه می، دوباره خردمند و فرزانه شد.

معشوق دوره جوانی‌اش به‌ خواب او آمده‌بود؛ دوباره در پیری، عاشق و دیوانه شد.

مغبچه‌ای زیبا می‌گذشت؛ و (زاهد خلوت‌نشین) با دیدن آن آشنا، همه را فراموش کرد.

تاب و گرمی رخسار گل، خرمن بلبل عاشق را سوخت؛ چهره خندان معشوق، آفت جان عاشق شد.

شکر و سپاس که دعا و گریه‌های شام و سحر، نتیجه‌داد و قطره باران ما مروارید ناب گشت.

چشمِ ساقی، وردِ افسونگری خواند و حلقهٔ ذکرگویی ما تبدیل به مجلس آوازخوانی شد. [در لغتنامهٔ دهخدا، «افسانه» به معنی «ترانه» نیز آمده است]

خانهٔ حافظ‌ اکنون بارگاه پادشاه است [و عدلالت برقرار شد]؛ دل به دلدار رسید و جان به معشوق پیوست.