غزل شمارهٔ ۱۷۰

زاهدی که عبادت می‌کرد دیشب به میخانه رفت؛ عهد خود را شکست و جام می به‌دست گرفت.

صوفیِ ما که تا دیروز بساطِ میگُساری را با دیوانگی به هم می‌ریخت با یک جرعه می، عقلش را بازیافت.

معشوق دوره جوانی‌اش به‌ خواب او آمده‌بود؛ دوباره در پیری، عاشق و دیوانه شد.

مغبچه‌ای زیبا می‌گذشت؛ و (زاهد خلوت‌نشین) با دیدن آن آشنا، همه را فراموش کرد.

تاب و گرمی رخسار گل، خرمن بلبل عاشق را سوخت؛ چهره خندان معشوق، آفت جان عاشق شد.

شکر و سپاس که دعا و گریه‌های شام و سحر، نتیجه‌داد و قطره باران ما مروارید ناب گشت.

چشم ِ‌ساقی، وردِ افسونگری بر مجلسِ ذکرِ ما خواند و مجلس ذکرگویی ما تبدیل به مجلس داستان و افسانه شد.

حافظ‌، امروز در بارگاه پادشاست، دل به دلدار رسید و جان به معشوق و محبوب رسید.