غزل شمارهٔ ۱۶۸

جان و تن در آتش عشق سوخت تا دل به مقصودش برسد اما نشد. این آرزوی محال ما را سوزاند اما برآورده نشد 

با نهایت عجز از او خواستار شدم و گفت که شبی در مجلس تو به عنوان بزرگ مجلس در صدر مینشینم ولیکن به خواست خویشتن کمتر از غلامی شدم اما باز هم او را در مجلس خود نیافتم .

بمن گفت که با شراب‌خواران و افراد لاابالی همنشین خواهم شد به هوای راه یافتن در دل او چه بسیاری مرا لاابالی و شراب‌خوار میخوانند اما باز هم این امر اثری در دل او نداشت 

اگر کبوتر دلم شوق پرواز دارد و می‌خواهد که پرواز را دوباره در آسمان عشق تو پرواز کند شایسته است زیرا که در راه خود نشانی از تاب زلفت تو را دید و ندانست دام اوست 

در آرزوی بوسیدنش در مستی و بی‌خودی خون در دل من( مانند شراب در جام باده) افتاد اما این خواسته هم برآورده نشد 

راه عشق را کاروان‌سالار و راهنماییست که بدون آن‌ها نمی‌توان این راه را پیمود چون من بسیار تلاش کردم که خود با درایت خود این راه را طی کنم ولیکن به مقصد نرسیدم 

فریاد که در یافتن راه وصال به معشوق در همه عالم از غم بد نام شدم و هیچ راه نیافتم

افسوس که در جست‌وجوی وصال معشوق خود بسی گدایی و طلب از اهالی کرامت و صاحبان معرفت کردم اما همچنان وصلی اتفاق نیفتاد 

حافظ با تفکر و بوسیله نیرنگ و فریب هم تلاش کرد به امید آنکه بتواند دل معشوق را به دست آورد اما نشد