غزل شمارهٔ ۱۶۸

جان گداخت که شاید مشکل دل حل شود، ولی نشد. در همین آرزوی خام سوختم، که نشد. [در لغتنامه دهخدا، «کار» به معنی «مسئله» یا «مشکل» هم آمده است]

به لابه گفت: "شبی میر مجلس تو می‌شوم". در پی خواسته‌اش، کمترین غلامش شدم، ولی چنان نشد.

بمن گفت که با شراب‌خواران و افراد لاابالی همنشین خواهم شد به هوای راه یافتن در دل او چه بسیاری مرا لاابالی و شراب‌خوار میخوانند اما باز هم این امر اثری در دل او نداشت 

اگر کبوتر دلم شوق پرواز دارد و می‌خواهد که پرواز را دوباره در آسمان عشق تو پرواز کند شایسته است زیرا که در راه خود نشانی از تاب زلفت تو را دید و ندانست دام اوست 

در آرزوی بوسیدنش در مستی و بی‌خودی خون در دل من( مانند شراب در جام باده) افتاد اما این خواسته هم برآورده نشد 

راه عشق را کاروان‌سالار و راهنماییست که بدون آن‌ها نمی‌توان این راه را پیمود چون من بسیار تلاش کردم که خود با درایت خود این راه را طی کنم ولیکن به مقصد نرسیدم 

فریاد که در یافتن راه وصال به معشوق در همه عالم از غم بد نام شدم و هیچ راه نیافتم

افسوس که در جست‌وجوی وصال معشوق خود بسی گدایی و طلب از اهالی کرامت و صاحبان معرفت کردم اما همچنان وصلی اتفاق نیفتاد 

حافظ از سر ناچاری، هزار ترفند اندیشید، به آن امید که یار کنار بیاید؛ و نشد. [به استناد لغتنامه دهخدا، واژهٔ «فکر» (ترجیحاً با تلفظ fakr) به معنی «نیاز» نیز می‌باشد. از اینرو، «از سرِ فکر»، به معنی «از سرِ ناچاری» است.]