غزل شمارهٔ ۱۶۷

ستاره‌ای در آسمان پیدا گشت که از بس زیباست ماه مجلس شد و بر صدر نشست و در دل و جان ما نشست.

یار و بت زیبای من که به مکتب نرفت و چیزی ننوشت با یک غمزه هزار درس به‌من آموخت و استاد صد مدرّس و استاد شد.

همچون باد صبا که عاشق و فدای روی زیبای نسرین و چشم مست نرگس می‌شود، دل بیمار و عاشق من نیز عاشق روی و چشم او گشت.

اکنون یار من، مرا در صدر مجلس طرب و می‌خواری می‌نشاند؛ بخت نیک مرا بنگر که چگونه گدای شهر، سرور مجلس شد.

قصد نوشیدن از چشمه حیات و جام اسکندر کرد تا به جرعه‌نوشی سلطان ابوالفوارس رسید.

باغ شادی و خانه نشاط عشق، آباد خواهد شد زیرا اکنون ابروی یار من مهندس طاق اوست.

برای رضای خدا، لب‌های خود را از می پاک کن زیرا خاطر من را به هزاران گناه، وسوسه می‌کند. 

یک کرشمه و غمزه تو شراب و باده‌ای به عاشقان نوشاند که دانایی از یاد رفت و عقل‌، بی‌خود گشت.

نظم و شعر من همچون زر و جواهر ارزشمند است؛ زیرا نظر قبول نیک‌بختان بدان افتاد و همچون کیمیا این‌مس را به زر کرد.

دوستان، از رفتن به میکده بپرهیزید، زیرا حافظ بدانجا رفت و تنگدست و بی‌پول شد.