غزل شمارهٔ ۱۶۵

عشق زیبارویانِ سیاه‌چشم از فکر و دل و جان من بیرون نخواهد رفت، این بخشی از تقدیر آسمانی من است و تغییر نخواهد کرد.

رقیب آزارها رساند آنقدر که جای آشتی نگذاشت؛ آیا آه سحرخیزان بی‌پاسخ خواهد ماند؟

در آغاز آفرینش، کاری جز رندی برای من تعیین نکردند؛ بیش از آن‌چیزی که در آنجا مقدر شده، نخواهد شد.

تو را به خدا قسم، ای داروغه، ما را به صدای دَف و نِی ببخش، زیرا دین و قوانین شرع از آواز موسیقی آسیبی نخواهند دید.

 فرصت و بهره من فقط این است که پنهانی به او عشق بورزم، درباره کنار او بودن و بوسیدن و در آغوش گرفتن او چه بگویم وقتی که هرگز اتفاق نخواهند افتاد.

شراب سرخ و جایی خلوت و در کنار ساقی مهربان؛ ای دل اگر امروز به آرزویت نرسی، کی خواهی رسید؟

ای چشم، غم را از دل‌ نوشته‌های حافظ پاک مکن و مشوی، زیرا این درد‌، از زخم عشق است و رنگ خون شسته نمی‌شود و می‌ماند.