غزل شمارهٔ ۱۶۲

فصل گل و بهار و زیبایی است و چیزی بهتر از این نیست که مست و شاد باشی.

قدر لحظات خوش و نیک‌دلی را دریاب و آن‌را از دست مده زیرا همیشه اینچنین در صدف‌ لحظه‌‌ها، دُر و گوهر نیست.

شادی را غنیمت شمر و در میان گل‌ها باش زیرا عمر این گل‌ها و لحظات‌، همیشگی و تا ابد نیست و شاید دیگر به‌دست نیاید.

و وقتی که شاد و دارا هستی دیگران را نیز شاد بگردان و از مال خود به شکرانه ببخش.

ای شیخی ‌(که شادی و مستی را نمی‌پسندی‌ و آن‌را به بهشت وعده می‌کنی) بیا از این خُم‌خانه و انبار شراب ما‌، شرابی بنوش که آن‌را در بهشت نیز نخواهی یافت.

و تو اگر هم‌درس ما هستی و با ما موافق؛ اوراق و کتاب‌ها را به فراموشی سپار زیرا عشق چیزی نیست که از کتاب و مکتب بیاموزی.

بنیوش‌: بشنو.

خدایا شراب بی‌خماری به من بده که سر درد نیاورد. [شراب بی‌خمار، شرابی است که نوشیدنش، پی‌آور سردرد نیست. چنین شرابی، عملا دارای کمترین مقدار قند و نیز هیستامین است.]

من از صمیم قلب‌، تسلیم و خدمت‌گزار سلطان اویس هستم، هرچند او ممکن است مرا فراموش کرده باشد.

به تاج جهان‌آرای او سوگند که خورشید نیز، چنین زیبندهٔ تاج نیست.

کسی به شعر حافظ ایراد می‌گیرد که در ذات او لطفی نیست.