غزل شمارهٔ ۱۶

آن خم زیبا که در ابرو انداختی همچون کمانی بود که کشیدی و به جان ناتوان من تیر زدی

هیچ چیزی وجود نداشت اما از ابتدا عشق وجود داشت؛ عمر و روزگار عشق خیلی کهن است و امروزی نیست.

نرگس با کرشمه فقط خودنمایی کرد اما چشم تو با یک کرشمه صد غوغا و آشوب در جهان افکند.

مست و گرم و عرق‌کرده در چمن راه می‌روی و طراوت روی تو ارغوان را سرخ و تب‌دار کرد.

دیشب از چمن به‌حالت مستی می‌گذشتم زیرا غنچه گل‌سرخ را با دهان تو اشتباهی‌گرفتم.

بنفشه زلف پُرتاب خود را می‌بافت؛ صبا قصه زلف تو را گفت.

هوش مصنوعی: به خاطر شرمی که از تو دارم، هنگامی که نام سمن را به زبانی آوردم، نسیم صبح برایم خاک به دهان آورد.

من در عمرم اهل میگساری و نشستن در مجلس مطربان نبودم، عشق مغبچگان مرا به این کارها انداخت. (وَرَع‌: پرهیزگاری)

اکنون خرقه زهد خود را با شراب سرخ می‌شویم؛ قسمت ازلی را نمی‌شود از خود دور کرد.

مثل اینکه قسمت حافظ این بود که گشایش کارش در این خرابی و مستی باشد؛ که بخشش ازلی، او را در کار می مغان انداخت.

هوش مصنوعی: اکنون که زمان اجازه می‌دهد، همه چیز مطابق میل من خواهد شد و من در خدمت بزرگ‌ترین آقای عالم قرار گرفته‌ام.