غزل شمارهٔ ۱۵۸

من و انکار شراب؟ این چه داستانی است؟ بی شک تا این اندازه عقل و هوش دارم (که این کار را نکنم).

تا اخر، راه میخانه را نمی‌دانستم وگرنه، پارسایی (پرده پوشی) ما هم اندازه‌ای دارد.

زاهد است و خودبینی و نماز؛ منم و مستی و نیاز. تا ببینیم کدامیک را می‌پسندی.

اگر زاهد راه رندی نپیماید، عذرش پذیرفته است. (زیرا) عشق کاری است که به هدایت (خداوند) نیاز دارد.

من که شب‌ها با نواختن دف و چنگ تقوا را زیر پا گذاشته‌ام، چه داستانی است که ناگهان سر به راه شوم!

هوش مصنوعی: من غلام پیر می فروشان هستم که از نادانی‌ام نکوهش می‌کنند. هر آنچه که او انجام می‌دهد، نشان از لطف و توجه او بر من است.

هوش مصنوعی: دیشب به خاطر این ناراحتی نتوانستم بخوابم، زیرا دوستی می‌گفت اگر حافظ مست باشد، دیگر جایی برای شکایت وجود ندارد.