غزل شمارهٔ ۱۵۷

هرکسی روی پرطراوت تو را دید، تا روزی‌که زنده‌است عاشق تو خواهد بود.

زمانی که از خاک گور برخیزم، داغ عشق تو بر دلم، همچون راز لکهٔ سیاه خواهد بود. [«سویدا» یا همان «لکه سیاه» اشاره دارد به حدیثی که در آن خداوند بر دل گناهکار لکه‌ای سیاه به وجود می‌آورد.]

تو ای گوهر بی‌همتا، کجایی؛ که به خاطر غم فراق تو، چشمان مردم دریای اشک شده است.

هوش مصنوعی: هر کدام از مژه‌هایم مانند جویباری پرآب است. اگر دوست داری لب جوی را ببینی و تماشا کنی، بیا.

هوش مصنوعی: به مانند گل و شراب، برای یک لحظه از پرده بیرون بیا و در جمع ما بشتاب، زیرا ممکن نیست که دوباره فرصتی برای دیدار پیدا کنیم.

هوش مصنوعی: سایه‌ی بلند و گسترده‌ی موهای تو بر روی من است، مثل اینکه در این سایه، آرامش و قرار دل عاشق وجود دارد.

چشم تو به خاطر ناز توجهی به حافظ نمی‌کند؛ این سر سنگینی، صفت نرگس رعنا می‌باشد. [به استناد لغتنامهٔ دهخدا، «گل رعنا» گلی است دو رنگ.]