غزل شمارهٔ ۱۴۴

برای پی بردن به راز های هستی می‌بایست خاک پای سالکان حقیقت و محافل حقیقت طلبی(میخانه) باشی

در این دنیا هرگز بدون شادی و طرب زندگی نکن. زیرا تنها با شادی و طرب میتوانی بر غم ها فائق شوی

 مراد و مقصود تو زمانی خود را آشکار میکند و زیبایی‌اش را نشان می‌دهد که تو بتوانی همچون نسیم صبحگاه، به او خدمت کنی و او را نوازش کنی.

 خدمت به میخانه مثل کیمیاست ، زیرا اگر این عمل را انجام دهی، می‌توانی خاک را به طلا تبدیل کنی.

 با اراده‌ی رسیدن به مرحله‌ی عشق، قدمی بردار که اگر بتوانی، در این سفر به سودهای بزرگی دست یابی.

تو که هنوز مشغول غرایز و  امیال طبیعی و مادی هستی، چگونه می‌توانی به راه معنوی و واقعیت‌های عمیق‌تر دسترسی پیدا کنی؟

 زیبایی محبوب هیچ پوشش و پرده‌ای ندارد، بلکه باید به صبور باشی تا آن زیبایی ها خود را به تو نشان بدهند

برای داشتن شوق زندگی و نظم بخشیدن به امور ، باید از افراد فرهیخته و اهل نظر کسب فیض کنی

 تا زمانی که به عشق و خوشی‌های زندگی فکر می‌کنی، نباید انتظار داشته باشی که بتوانی کار دیگری انجام دهی.

ای دل، اگر نور هدایت در تو روشن شود همچون شمع که با خنده برای روشنایی بخشیدن می‌سوزد تو هم میتوانی سر در راه روشنی و حقیقت ببازی 

 اگر نصیحت پادشاه را بپذیری، حافظ، می‌توانی به مسیر حقیقت راه یابی.